nl.txt

Vorig jaar liet ik deze twee dia s zien om aan te tonen dat de poolijskap , die de afgelopen drie miljoen jaar ongeveer de grootte had van het vasteland van de VS , met 40 % gekrompen was .
Maar dit onderschat eigenlijk de ernst van dit specifieke probleem omdat het niet de dikte van het ijs laat zien .
De ijskap op de Noordpool is in zekere zin het kloppend hart van ons globaal klimaatsysteem .
Het zet uit in de winter en krimpt in de zomer .
De volgende dia die ik laat zien is een versnelde versie van wat er de afgelopen 25 jaar is gebeurd .
Het permanente ijs is aangeduid in rood .
Zoals je ziet , zet het uit naar donkerblauw .
Dat is het jaarlijkse ijs tijdens de winter .
En het krimpt in de zomer .
Het zogenaamde permanente ijs , vijf jaar of ouder , is bijna zoals bloed , dat uit het lichaam sijpelt hier .
In 25 jaar is het van dit naar dit gegaan .
En dat is een probleem omdat de bevroren grond rond de Noordelijke IJszee opwarmt en er zich daar een zeer grote hoeveelheid bevroren koolstof bevindt die , wanneer het ontdooit , door microben wordt omgezet in methaan .
Vergeleken met de totale hoeveelheid verontreiniging in de atmosfeer , zou die hoeveelheid kunnen verdubbelen als we het omslagpunt overschrijden .
In enkele ondiepe meren in Alaska borrelt methaan al op vanuit het water .
Afgelopen winter ging Professor Katey Walter van de Universiteit van Alaska met een ander team naar een ander ondiep meer .
Whoo !
Een reden daarvoor is , is dat deze enorme warmtebron Groenland vanuit het noorden opwarmt .
Dit is een smeltwaterrivier .
Het watervolume is echter groter dan ooit .
Dit is de Kangerlussuaq rivier in Zuidwest-Groenland .
Als je wilt weten hoe de zeespiegel stijgt omdat het landijs smelt , dan is dit de plek waar het in de zee aankomt .
Deze stromingen nemen vlug toe .
Aan de andere kant van de planeet , op de Zuidpool , bevindt zich de grootste ijsmassa op aarde .
Afgelopen maand rapporteerden wetenschappers dat het hele continent nu een negatieve ijsbalans heeft .
Meer specifiek is het ijs in het westen van de Zuidpool heel snel aan het smelten , met name enkele onderwatereilanden .
Het hele continent staat voor zes meter zeespiegelstijging , net zoals Groenland .
In de Himalaya , de op twee na grootste ijsmassa , zijn er nu nieuwe meren , die een paar jaar geleden nog gletsjers waren .
40 procent van de wereldbevolking krijgt de helft van zijn drinkwater van dat smeltijs .
In de Andes , is deze glestjer de bron van drinkwater voor deze stad .
Er zijn nu meer stromen .
Maar wanneer ze verdwijnen , verdwijnt ook het drinkwater .
In Californië was er een vermindering van 40 procent in het sneeuwpak van de Sierra .
Het komt terecht in de waterreservoires .
En zoals je kon lezen , zijn de voorspellingen ernstig .
Deze wereldwijde droogte heeft geleid tot een dramatische stijging van bosbranden .
En het aantal natuurrampen over de hele wereld is gestegen met een ongelofelijke en nooit geziene snelheid .
Vier keer meer in de afgelopen 30 jaar dan in de voorgaande 75 jaar .
Dit patroon is volledig onhoudbaar .
Als je het bekijkt vanuit een historische context dan kun je zien wat er hier gebeurd .
In de afgelopen vijf jaar hebben we 70 miljoen ton aan CO2 toegevoegd elke 24 uur ...
25 mijoen ton elke dag in onze oceanen , Kijk goed naar het oostelijke gebied van de Stille Oceaan , vanuit Amerika , westwaarts , en aan elke zijde van het Indiase subcontinent , er is daar een drastische daling van zuurstof in de oceanen .
De enige grote oorzaak van de opwarming van de aarde , naast ontbossing , die voor 20 procent geldt , is het verbranden van fossiele brandstoffen .
Olie is een probleem , en steenkool is het allergrootste probleem .
De Verenigde Staten is één van de twee grootste uitstoters , samen met China .
En er was een voorstel om nog veel meer steenkoolcentrales te bouwen .
Maar we zien een ommekeer .
Dit zijn de steenkoolcentrales waarvan de bouw werd geannuleerd in de afgelopen jaren en waar groene alternatieven werden voorgesteld .
Er is echter een politieke strijd aan de gang in ons land .
De steenkool- en olie-industire gaven vorig jaar 250 miljoen dollar uit om schone steenkool te promoten , wat een tegenstrijdigheid is .
Dat beeld deed me aan iets denken .
Rond de kerst werd er , bij me thuis in Tennessee , ongeveer vier miljard liter steenkoolmodder geloosd .
Je hebt het waarschijnlijk in het nieuws gezien .
Dit is de op één na grootste afvalstroom in Amerika .
Dit gebeurde rond de Kerst .
Eén van de advertenties van de steenkoolindustrie rond de Kerst was deze .
Video : ♪♫ Frosty de steenkoolman is een blije , opgewekte kerel .
Hij is overvloedig aanwezig hier in Amerika , en hij zorgt ervoor dat onze economie groeit .
Frosty de steenkoolman wordt met de dag schoner .
Hij is betaalbaar en schattig en werknemers houden hun baan .
Hier komt een groot gedeelte van de steenkool in West Virginia vandaan .
De grootste mijnwerker van het land is de grote baas van Massey Coal .
Video : Don Blankenship : Laat me duidelijk zijn .
Al Gore : Dus heeft de Alliantie voor Klimaatbescherming twee campagnes op touw gezet .
Dit is een stukje uit een ervan .
Video Bij COALergy , zien we de klimaatverandering als een serieuze bedreiging voor onze zaken .
Dat is de reden waarom het ons belangrijkste doel is om een gigantisch bedrag uit te geven aan reclame voor het aan het licht brengen en het vertroebelen van de waarheid over steenkool .
Feit is , steenkool is niet smerig .
Wij vinden dat het schoon is -- en het ruikt nog lekker ook .
Dus , maak je geen zorgen over klimaatverandering .
Laat dat maar aan ons over .
Video : Acteur : Schone steenkool , je hebt er veel over gehoord .
Dus laten we een kijkje nemen bij deze hypermoderne schone steenkoolcentrale .
Fantastisch !
Maar dat is het geluid van schone steenkooltechnologie .
Ondanks het feit dat het verbranden van steenkool één van de belangrijkste oorzaken van de opwarming van de aarde is , verandert de opmerkelijk schone steenkooltechnologie die je hier ziet alles .
Kijk goed rond , dit is de schone steenkooltechnologie van vandaag de dag .
Al Gore : Eindelijk past het positieve alternatief bij onze economische uitdagingen en die op het gebied van nationale veiligheid .
Video : Stem : Amerika verkeert in crisis , de economie , de nationale veiligheid , de klimaatcrisis .
De rode draad bij al deze zaken , is onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen , zoals vuile kolen en geïmporteerde olie .
Maar nu is er een gedurfde , nieuwe oplossing om hieruit te geraken .
Voorzie Amerika van 100 procent schone elektriciteit , binnen 10 jaar .
Een plan om Amerika opnieuw aan het werk te krijgen , een plan dat ons veiliger maakt en de opwarming van de aarde tegengaat .
Eindelijk een oplossing die omvangrijk genoeg is om onze problemen op te lossen .
Repower America .
Al Gore : En de laatste .
Video : Stem : Het gaat erom Amerika opnieuw energie te geven .
Een van de snelste manieren om een eind te maken aan onze afhankelijkheid van oude , vieze brandstoffen die onze planeet om zeep helpen .
Man : Hier is de toekomst .
Man # 2 : Nieuwe investeringen om goed betaalde jobs te creëren .
Stem : Repower America .
Al Gore : Er is een oud Afrikaans spreekwoord dat zegt , Als je snel wilt zijn , ga alleen .
Als je ver wilt gaan , ga samen .
Wij moeten ver gaan , en snel .
Dank u wel .
Vorig jaar gaf ik een introductie over de LHC bij TED .
En ik beloofde terug te komen met een update over hoe die machine werkt .
Dus hier ben ik .
Het moet de omstandigheden nabootsen die aanwezig waren minder dan een miljardste seconde nadat het universum begon tot wel 600 miljoen keer per seconde .
Enorm ambitieus , dus !
Dit is de machine onder Genève .
We namen foto s van die mini-Big Bangs binnenin detectoren En dit is degene waar ik mee werk .
Spectaculaire foto van ATLAS in aanbouw zodat je de schaal kan zien .
Op 10 september vorig jaar zetten we de machine voor het eerst aan .
Deze foto werd genomen door ATLAS .
Dat zorgde voor een feeststemming in de controlekamer .
Het is een foto van de eerste deeltjesstraal die helemaal rond de LHC ging , en met opzet botste met een stuk van de LHC , waardoor deeltjes in de detector gestrooid werden .
Met andere woorden , toen we die foto zagen op 10 September wisten we dat de machine werkte , wat een enorme overwinning is .
Ik weet niet of dit de grootste toejuiging kreeg , of dit , toen iemand naar Google ging en zag dat de internetpagina er zo uit zag .
Dat betekent dat we een zowel een culturele als een wetenschappelijk impact hebben gemaakt .
Een week later hadden we een probleem met de machine , wat te maken had met deze gouden draden .
Die draden geleiden 13 duizend ampères toen de machine op volle kracht werkten .
De ingenieurs onder jullie zullen zeggen : Niet waar .
Ze kunnen dat doen omdat ze supergeleidend zijn op hele lage temperaturen .
Dus op min 271 graden , kouder dan de ruimte tussen de sterren , kunnen die draden die stroom geleiden .
In een van de verbindingen tussen de negen duizend magneten in het LHC , zat een constructiefout .
Daardoor werd de draad iets warmer , en was er ineens elektrische weerstand tegen die 13 duizend ampères .
Dit was het resultaat .
Dit is nog indrukwekkender als je je realiseert dat die magneten meer dan 20 ton wegen , en ze ongeveer 30 centimeter werden verplaatst .
We beschadigden ongeveer 50 magneten .
We moesten ze eruit halen , wat we deden .
We hebben ze toen allemaal gerepareerd .
Nu zijn ze terug op weg .
Eind maart zal de LHC weer intact zijn .
We zullen hem weer aanzetten en we verwachten metingen in juni of juli , zodat we verder kunnen gaan met het uitzoeken wat de bouwstenen van het universum zijn .
Nu , natuurlijk , hebben die ongelukjes het debat opnieuw gestart over de waarde van wetenschappelijk onderzoek .
Ik denk dat het feit dat het zo moeilijk is , het feit dat we verder gaan dan ooit , de waarde is van dingen als de LHC .
Ik laat de laatste woorden aan de Engelse wetenschapper Humphrey Davy , die , vermoed ik , tijdens het verdedegen van de waardeloze experimenten van zijn leerling , zijn leerling was Michael Faraday , dit zei : Niets is zo gevaarlijk voor de vooruitgang van de menselijke geest dan aan te nemen dat onze beelden van wetenschap definitief zijn , dat er geen mysteries zijn in de natuur , dat onze overwinningen compleet zijn , en dat er geen nieuwe werelden te ontdekken zijn .
Bedankt !
Ik zou willen beginnen met u te vragen terug te keren naar uw kindertijd , toen je met blokken speelde .
Toen je ontdekte hoe je er naar moest grijpen , ze oppakte en bewoog , was je eigenlijk problemen aan het leren oplossen door het omgaan met en hanteren van ruimtelijke relaties .
Ruimtelijk inzicht is sterk verwant met het begrijpen van de wereld om ons heen .
Als een informaticus , geïnspireerd door het nut van fysieke interactie met objecten -- samen met mijn adviseur Pattie en mijn medewerker Jeevan Kalanithi -- begon ik me af te vragen -- wat als we een computer zouden gebruiken , in plaats van die ene muisaanwijzer als een soort digitale vingertop die beweegt op een plat bureaublad , wat indien we met beide handen informatie fysiek zouden kunnen vastgrijpen
en kunnen ordenen zoals we willen ?
Deze vraag hield ons zo bezig , dat we besloten een antwoord te zoeken , door het bouwen van Siftables .
Kort samengevat is een Siftable een interactieve computer ter grootte van een koekje .
Ze kunnen met de hand worden verplaatst , ze kunnen elkaar aanvoelen , hun beweging detecteren en ze bevatten een scherm en draadloos contact .
Het kernbegrip is de fysieke handelbaarheid , net zoals blokken kunnen ze worden verplaatst door er naar te grijpen .
Bovendien zijn Siftables een voorbeeld van een nieuw ecosysteem voor het manipuleren van digitale informatie .
Doordat deze hulpmiddelen een meer fysieke verschijning hebben , zich bewust zijn van hun beweging en van elkaar , en zelfs van de manier waarop we ze bewegen , zijn er verschillende nieuwe en leuke interacties te ontdekken .
Ik zal starten met enkele eenvoudige voorbeelden .
Deze Siftable is ingesteld om een video te vertonen , die door te kantelen voorwaarts speelt en andersom gekanteld , achterwaarts speelt .
Deze interactieve portretten zijn zich van elkaar bewust .
Indien naast elkaar geplaatst , zullen ze zich voor elkaar interesseren .
Als ze omringd worden , merken ze dit ook en kunnen wat zenuwachtig worden .
Verder voelen ze beweging en helling .
We realiseerden algauw dat één van de interessante gevolgen van deze interactie , het gebruik van alledaagse gebaren is , zoals het uitschenken van een kleur als was het een vloeistof .
In dit voorbeeld stellen drie Siftables emmertjes verf voor en kan ik ze gebruiken om kleur in een lege te gieten , waar ze gemengd worden .
Als we hebben overdreven , gieten we wat terug .
Er zijn enkele knappe mogelijkheden voor het onderwijs , voornamelijk spelletjes met taal , wiskunde en logica waar we mensen de mogelijkheid willen geven dingen snel te proberen , en het resultaat onmiddellijk te zien .
Hier toon ik -- Dit is de ontwikkeling van een Fibonacci reeks door een eenvoudig rekenprogrammatje .
Hier tonen we een spel dat een kruising is tussen Scrabble en Boggle .
Het principe is dat je in iedere ronde een willekeurige letter krijgt op elke Siftable , en gevormde woorden worden gecontroleerd in een woordenboek .
Na ongeveer 30 seconden wordt het geheel herschud , en verschijnt een nieuwe serie letters met bijhorende mogelijkheden .
Dank u .
Dit zijn enkele kinderen op excursie naar het Media Lab , en ik ben erin geslaagd ze het uit te laten proberen en er een video van te maken .
Ze waren er werkelijk weg van .
En één van de meest interessante dingen van deze toepassing is dat mensen bijna geen instructies nodig hebben .
Alles wat je moet zeggen is Maak woorden en ze weten exact wat ze moeten doen .
Hier zijn enkele andere mensen aan het testen .
Dat is onze jongste bèta tester , rechtsonder .
Blijkt dat hij enkel de Siftables wou stapelen .
Voor hem waren dit slechts blokjes .
Hier wordt een interactief schilderij getoond .
We wilden een platform voor het leren van taal ontwikkelen .
Dit is Felix die demonstreert .
Hij kan nieuwe karakters in de scène brengen , door gewoon de Siftable met dat karakter van de tafel te heffen .
Hier laat hij de zon opkomen .
Video : De zon komt op .
David Merrill : Nu heeft hij een tractor in de scène gebracht .
Video : De oranje tractor .
Goed gedaan !
Door het schuiven van Siftables en het naast elkaar plaatsen kan hij de karakters laten reageren met elkaar -- Video : Waf !
DM : en zo zijn eigen verhaal vertellen .
Video : Hallo !
DM : Het is een verhaal met een open einde .
en hij beslist hoe het verloopt .
Video : De kat vliegt weg .
DM : Het laatste voorbeeld dat ik vandaag zal tonen Is een synthesizer en live muziekinstrument dat we recent hebben ontwikkeld , waar elke Siftables een geluid produceert zoals de lead , bass en drum .
Eenieder heeft 4 verschillende variaties , waarbij je kan kiezen welke je wilt gebruiken .
Deze geluiden kunnen in lege Siftables worden geïnjecteerd zodat je het patroon zelf kunt bepalen .
Je plaatst een geluid in het patroon door het aantikken van een lege Siftable Er zijn live controleerbare effecten beschikbaar zoals reverb en filter .
Ze worden aan een geluid toegevoegd en aangepast door te kantelen .
Verder de algemene effecten zoals tempo en volume die worden toegepast op het gehele patroon .
Laten we eens kijken .
Video : DM : We beginnen met een lead geplaatst in twee Siftables , tot een eerste patroon , verlengd door een extra lead .
Nu plaats ik de baslijn .
Video : DM : Nu voeg ik wat slagwerk toe .
Video : DM : En nu koppel ik de filter aan de drums , zodat ik het effect live kan beïnvloeden .
Video : DM : Ik kan het geheel versnellen door het kantelen van het tempo blokje .
Video : DM : Nu koppel ik de filter aan de bas voor wat meer expressie .
Video : DM : Ik kan het patroon herschikken terwijl het speelt .
Ik hoef vooraf dus niet alles te plannen , maar ik kan improviseren , het geheel langer en korter maken zoals ik wil .
Met uiteindelijk het dimmen van het geheel door het volume Siftable naar links te kantelen .
Dank u .
Zoals u kan zien , gaat mijn passie uit naar het maken van nieuwe mens-computer interfaces die beter zijn afgestemd op de manier waarop onze hersenen en lichamen werken .
En vandaag had ik de tijd om u één nieuw element in dit ontwerpgebied te tonen samen met enkele mogelijkheden die we aan het ontwikkelen zijn in het lab .
De gedachte die ik over wil brengen is dat dit slechts de aanzet is tot een heel nieuwe generatie hulpmiddelen voor het interacteren met digitale media , die de informatie naar onze wereld brengen zoals wij het willen .
Ik dank U van harte .
Ik kijk er naar uit om met jullie allen te praten .
Ik ben schrijver .
Boeken schrijven is mijn werk , maar ook zoveel meer dan dat .
Mijn hele leven lang ben ik al bezeten van schrijven en ik denk niet dat dat ooit zal veranderen .
Toch is er onlangs iets eigenaardigs gebeurd in mijn leven en carrière , waardoor ik mijn relatie met mijn werk opnieuw moest bezien .
Het begon met een boek dat ik onlangs heb geschreven , een memoire : Eten , Bidden , Beminnen , dat zeer in tegenstelling tot mijn eerdere werk de hele wereld over ging en een internationale bestseller werd .
Het gevolg is dat mensen me nu overal en altijd tegemoet treden alsof ik gedoemd ben .
Werkelijk waar - gedoemd !
Mensen komen naar me toe en vragen bezorgd : Ben je niet bang dat je dit succes nooit zult kunnen evenaren ?
Ben je niet bang dat je je hele leven zult blijven schrijven maar nooit meer een boek zult publiceren waar mensen voor warm zullen lopen ?
Ben je daar niet bang voor ?
Erg geruststellend , weet je .
Natuurlijk , dat zou erg zijn .
Mensen zeiden : Ben je niet bang dat je nooit succes zult krijgen ?
Ben je niet bang voor afwijzing , dat je eraan onderdoor zult gaan ?
Ben je niet bang dat je je leven aan dit werk zult wijden zonder dat er ooit iets uit voortkomt en dat je zult sterven op het puin van je gebroken dromen met je mond vol bittere as van falen ?
Iets in die strekking .
In het kort komt mijn antwoord op die vragen hierop neer : Ja .
Ja , ik ben bang voor al die dingen die genoemd worden .
Altijd al .
Maar ik ben ook voor heel veel andere dingen bang , je wilt niet weten waarvoor allemaal .
Voor zeewier bijvoorbeeld , en andere enge dingen .
Maar wat betreft schrijven vraag ik mezelf de laatste tijd wel af waar die angst vandaan komt .
Is het rationeel ?
Is het logisch dat iemand geacht wordt bang te zijn voor het werk waarvoor zij naar hun mening op aarde zijn gezet ?
Wat is er zo bijzonder aan creatieve processen dat we ons zorgen maken om de effecten ervan op de geestesgesteldheid , iets wat bij andersoortig werk helemaal niet gebeurt .
Neem nou mijn vader .
Zo van : John , hoe is het met je chemieblokkade ?
Nee , zo werd er niet over gesproken .
Om fair te zijn : scheikundig ingenieurs hebben door de eeuwen heen ook niet de reputatie gekregen stuk voor stuk manisch-depressieve alcoholisten te zijn .
Schrijvers wel , die hebben zo n soort reputatie .
Niet alleen schrijvers , ook andere creatieve mensen hebben blijkbaar de reputatie mentaal behoorlijk instabiel te zijn .
Kijk maar eens naar het grimmige dodental onder de meest magnifieke creatieve geesten van de 20e eeuw .
Velen stierven jong , vaak door eigen toedoen .
En zelfs degenen die geen zelfmoord pleegden , lijken onder hun gaven te zijn bezweken .
In het laatste interview voor zijn dood zei Norman Mailer : Met elk van mijn boeken is een stukje van mijzelf afgestorven .
Dat is nogal wat om te zeggen over je levenswerk .
Maar van dit soort uitspraken kijken we niet meer op .
We hebben het allemaal eerder gehoord en hebben het met z n allen geaccepteerd .
De heersende gedachte is dat creativiteit onlosmakelijk verbonden is met lijden en dat een artiestenbestaan uiteindelijk zal leiden tot ellende .
Daarom wil ik iedereen hier vandaag eens vragen : kunnen jullie met dat idee leven ?
Vinden jullie dat OK ?
Want nu ik er eens goed over nadenk , vind ik het helemaal geen prettige gedachte .
Ik vind het weerzinwekkend .
En ook nog eens gevaarlijk .
Ik zou niet graag zien dat dit deze eeuw ook zo gaat .
We kunnen creatieve geesten veel beter aansporen om te leven .
Ik weet zeker dat het voor mij , in mijn situatie , bijzonder gevaarlijk zou zijn om naar die donkere gedachte te leven .
Zeker gezien de fase waarin mijn carrière zich nu bevindt .
Ga maar na : Ik ben nog jong , amper veertig jaar .
Ik kan misschien nog wel vier decennia doorwerken .
Hoogstwaarschijnlijk zal alles wat ik nu nog publiceer door de buitenwereld worden gezien als het werk dat volgde op dat buitengewoon successvolle boek .
We zijn hier met vrienden onder elkaar , dus ik kan het u wel verklappen : hoogstwaarschijnlijk ligt mijn grootste succes al achter me .
Jemig , wat een idee !
Als je zo gaat denken , zit je voor je het weet s ochtends om negen uur al aan de drank .
Dat wil ik dus niet .
Ik houd me liever bezig met het werk waar ik van houd .
De vraag is : Hoe ?
Na lang nadenken ben ik tot de conclusie gekomen dat ik alleen door kan gaan met schrijven als ik een psychologische bescherming in het proces inbouw .
Ik moet tijdens het schrijven een veilige afstand zien te creëren tussen mijzelf en mijn overigens heel begrijpelijke angst voor de reacties op mijn toekomstige publicaties .
Ik heb het afgelopen jaar gezocht naar manieren om dat te doen .
Ik ben in de geschiedenis gedoken en heb me verdiept in andere beschavingen om te zien of anderen misschien een betere manier hebben gevonden om creatieve mensen te helpen om te gaan met de emotionele complicaties van het creatieve proces .
Mijn zoektocht heeft me gebracht bij de oude Grieken en Romeinen .
Let op , want het is een lang en ingewikkeld verhaal .
In de tijd van de oude Grieken en Romeinen geloofden mensen niet dat creativiteit afkomstig was van henzelf .
Men geloofde dat creativiteit een goddelijke geest was , die van een verre , onkenbare plek naar de mens toekwam , om vage en onkenbare redenen .
De Grieken noemden deze behulpzame geesten van creativiteit demonen .
Ook Socrates geloofde dat hij een demoon had die hem wijze woorden influisterde .
De Romeinen hadden een soortgelijk idee .
Bij hen heette zo n begeleidende creatieve geest een genie .
Het grappige is dat de Romeinen met een genie niet een bijzonder pienter persoon aanduidden .
In hun beleving was een genie een soort magische goddelijke entiteit die zich ophield in de muren van het atelier van de artiest .
Een beetje zoals Dobby de huiself .
Als de artiest aan het werk was , verleende het genie assistentie .
Onzichtbaar gaf hij vorm aan het werk .
Briljant !
Iedereen wist hoe dat in zijn werk ging .
De artiest werd zo in bescherming genomen tegen bijvoorbeeld te veel narcisme .
Als je werk briljant was , kreeg je daar niet alle eer voor .
Iedereen wist namelijk dat een onzichtbaar genie je had geholpen .
Werd je werk afgekraakt , dan lag dat niet alleen aan jou .
Iedereen wist dat je een nogal onhandige genie had .
Lange tijd is dat geweest hoe in het Westen creativiteit werd beschouwd .
Toen kwam de Renaissance , en alles veranderde .
Er ontvouwde zich een heel nieuw idee : de individuele mens is het middelpunt van het universum en staat boven alle goden en mysteries .
Geen ruimte voor mystieke wezens , aangestuurd vanuit de goddelijke wereld .
Dat was het begin van het rationele humanisme .
Mensen geloofden dat creativiteit volledig uit het individu voortkwam .
En voor het eerst in de geschiedenis werd er over artiesten gezegd dat zij een genie waren en niet dat zij een genie hadden .
Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat een grote fout vind .
Om één persoon , één enkel individu te laten geloven dat hij of zij het vehikel is , de essentie , de bron van het eeuwige mysterie , van alles wat goddelijk , creatief en het bekende voorbij is - dat is iets te veel verantwoordelijkheid voor een fragiele menselijke psyche .
Alsof je iemand vraagt de zon in te slikken .
Ego s worden opgeblazen tot gigantische proporties en er worden onvoorstelbaar hoge verwachtingen aan prestaties gekoppeld .
En ik denk dat deze druk de laatste 500 jaar veel artiesten kapot heeft gemaakt .
Als dat zo is , en dat denk ik , dan is de vraag : Wat nu ?
Kunnen we dit anders doen ?
Kunnen we teruggrijpen op een ouder begrip van de relatie tussen de mens en het creatieve mysterie ?
Misschien niet .
Wellicht kunnen we 500 jaar rationeel humanisme niet ongedaan maken in een 18 minuten durende speech .
Waarschijnlijk zitten er in het publiek mensen die gerede wetenschappelijke twijfels hebben over het idee dat elfachtige wezentjes met wat feeënpoeder het werk van artiesten tot inspirerende hoogtes brengen .
Het lijkt me niet dat ik u allemaal daarin zal meekrijgen .
Toch vraag ik het me af .
Waarom niet ?
Waarom zouden we die gedachte niet mogen volgen ?
Het snijdt net zoveel hout als alle andere verklaringen van de totaal gekmakende onberekenbaarheid die besloten ligt in het creatieve proces .
Iedereen die wel eens iets heeft proberen te creëren -- dus in feite alle aanwezigen hier -- weet dat het creatieve proces zich niet altijd rationeel gedraagt .
Dat het soms bijna paranormaal aanvoelt .
Ik heb onlangs de geweldige Amerikaanse dichteres Ruth Stone ontmoet .
Zij is dik in de negentig .
Ze vertelde me over haar jeugd op het platteland van Virginia .
Soms , als ze op het veld aan het werk was , voelde ze , hoorde ze een gedicht aankomen , over het land .
Het was , zo zei ze , alsof er een grote golf lucht kwam aanrollen .
Zo n gedicht golfde dan over het land naar haar toe .
Ze voelde dat de grond onder haar voeten begon te schudden en wist dat haar op dat moment maar één ding te doen stond : rennen voor haar leven .
Ze rende dan naar huis , achtervolgd door het gedicht en ze moest dan zo snel mogelijk pen en papier zien te pakken .
Wanneer het gedicht door haar heen kwam golven was dat haar enige kans om het op te schrijven .
Soms was ze niet snel genoeg .
Dan rende en rende ze , maar bereikt het huis niet .
Op zulke momenten schoot het gedicht door haar heen , verdween over de velden , op zoek -- in haar woorden -- naar een andere dichter .
Ook waren er wel eens keren -- dit vind ik het mooiste deel van het verhaal -- dat ze het gedicht bijna miste .
Dan was ze in huis op zoek naar pen en papier , en schoot het gedicht door haar heen .
Juist op dat moment had ze dan een potlood te pakken .
En met haar andere hand , zo vertelde me ze , plukte ze het gedicht uit de lucht .
Ze pakte het gedicht bij zijn staart , en trok het weer terug in haar lichaam , terwijl ze het opschreef .
In die gevallen kwam het gedicht weliswaar in z n geheel op papier , maar dan wel in omgekeerde volgorde .
Toen ik dat hoorde , dacht ik -- wat toevallig , zo verloopt mijn creatieve proces ook !
Zo werkt mijn creatieve proces niet !
Ik ben een muilezel , die iedere dag op hetzelfde tijdstip opstaat en zich met bloed , zweet en tranen erdoorheen worstelt .
Maar zelfs in dat dagelijkse zwoegen heb ik wel eens zo n ervaring gehad .
Jullie zullen het zelf ook wel kennen , dat gevoel dat er creatieve ideeën in je opborrelen vanuit een bron die je onmogelijk kunt identificeren .
Wat is dat dan voor bron ?
Hoe kunnen we het gebruiken zonder dat we gek worden ?
Op een manier die goed voor ons is ?
Het beste contemporaine voorbeeld dat ik hierbij kan bedenken is muzikant Tom Waits .
Een paar jaar geleden interviewde ik hem voor een tijdschrift .
We hadden het hierover .
Tom is in feite een groot deel van zijn leven het toonbeeld geweest van de gekwelde hedendaagse artiest die uit alle macht probeert grip te krijgen op de onbeheersbare creatieve impulsen die in hem opduiken .
Met de jaren werd Tom wat rustiger .
Op een dag reed hij in Los Angeles over de snelweg , en veranderde het proces radicaal .
Terwijl hij daar zo reed , hoorde hij een fragmentje van een melodie .
Het besloop hem , zoals inspiratie dat wel vaker doet , ongrijpbaar , kwellend .
Het was een mooie melodie en hij wilde het vasthouden .
Maar dat ging niet .
Hij had geen papiertje , geen pen , geen taperecorder bij zich .
De welbekende spanning nam weer bezit van hem : Ik raak de melodie kwijt , en dan blijft het me eeuwig achtervolgen .
Ik ben niet goed genoeg , ik kan het niet .
Hij raakte echter niet in paniek , maar hij stopte dat hele mentale proces en deed iets nieuws .
Hij keek omhoog naar de lucht en zei : Sorry hoor , kun je niet zien dat ik achter het stuur zit ?
Denk je echt dat ik nu een liedje kan opschrijven ?
Als je echt wilt dat dit liedje er komt , moet je later nog eens aankloppen als ik wel tijd voor je heb .
Zo niet , ga dan iemand anders lastig vallen .
Ga buurten bij Leonard Cohen .
Het werk zelf is nog hetzelfde , met de bekende donkere ondertoon .
Maar de zware spanning die het creatieve proces in hem opriep verdween toen hij zich distantieerde van het genie .
Het genie zat hem te dicht op de huid en leverde alleen maar ellende op .
Tom realiseerde zich dat er geen reden was om eraan onderdoor te gaan .
Het kon ook een wonderlijke , bizarre samenwerking zijn , een soort conversatie tussen Tom en het eigenaardige aspect dat niet helemaal van Tom zelf was .
Dat verhaal heeft mijn manier van werken veranderd .
Ik heb er al eens profijt van gehad .
Ik zat midden in het schrijfproces van Eten , Bidden , Beminnen .
Op een gegeven moment verviel ik in wanhoop .
Je kent dat wel : je werk wil maar niet goed lukken en je denkt dat het een verschrikkelijke ramp wordt .
Niet zomaar slecht , echt verschrikkelijk slecht .
Ik wilde het hele project al opdoeken .
Toen herinnerde ik me Tom die zich tot zijn genie wendde , en ik besloot ook een poging te wagen .
Ik wendde me af van mijn manuscript en richtte me tot een lege hoek van de kamer .
En ik zei hardop : Luister ding , we weten allebei dat als dit boek niet briljant is , dan komt dat niet alleen door mij .
Je kunt zien dat ik er alles in stop wat ik in me heb .
Meer kan ik niet geven .
Als jij vindt dat het beter kan , dan moet jij jouw ding komen doen .
Snap je ?
Ik schrijf gewoon door , want dat is nu eenmaal mijn werk .
O , en in de notulen mag wel worden vermeld dat ìk vandaag gewoon op kantoor ben verschenen .
Tja -- - Uiteindelijk komt het hier op neer ...
Eeuwen geleden kwamen er in de Noord-Afrikaanse woestijn mensen samen om bij maanlicht te dansen op heilige muziek .
Uren en uren achtereen , tot aan het ochtendgloren .
Dat was altijd geweldig , want de dansers waren volleerde professionals .
Maar soms , heel soms , gebeurde er echter iets bijzonders .
Een van die dansers werd dan transcendent .
Jullie weten vast wel wat ik daarmee bedoel , jullie hebben ooit ook wel eens zoiets gezien bij een performer .
Het was alsof de tijd stilstond en de danser door een poort stapte .
Hij deed niets anders dan de duizenden nachten ervoor , maar nu viel alles samen .
Plotseling leek hij niet langer slechts een mens .
In hem , onder hem , boven hem gloeide het .
Een goddelijk vuur doortrok hem .
Als zoiets destijds gebeurde , wisten mensen wat het was Dan begonnen ze te klappen en in koor te roepen : Allah , Allah , Allah , God , God , God .
Want dat was het voor hen .
Trouwens , een leuk historisch feitje : Toen de Moren Zuid-Spanje veroverden , brachten ze deze gewoonte met zich mee .
De uitspraak is echter door de eeuwen heen veranderd van Allah , Allah , Allah in Olé , olé , olé .
Dat hoor je vandaag de dag nog bij stierengevechten en flamengodansen .
Als een artiest in Spanje iets onmogelijks of magisch doet , dan roept men : Allah , olé , olé , Allah , geweldig , bravo .
Onbegrijpelijk , zie : een glimp van God .
Precies wat we nodig hebben .
Lastig is echter dat de danser de volgende morgen bij het ontwaken ontdekt dat hij op dinsdag om 11 uur s ochtends geen goddelijke lading meer heeft .
Op dat moment is hij weer een wat oudere man met versleten knieën die wellicht nooit meer tot zulke hoogten zal komen .
Misschien zal er nooit meer iemand God aanroepen tijdens zijn dans .
Wat moet hij nu nog met de rest van zijn leven ?
Dat is moeilijk .
Dat is werkelijk moeilijk te verkroppen voor een creatieve geest .
Maar zo pijnlijk hoeft het niet te zijn .
Stel dat je er al niet van uitgaat dat de meest ongewone aspecten van jouw persoon uit jouzelf komen .
Stel dat je gelooft dat je ze een tijdje te leen hebt gekregen van een niet nader te specificeren bron .
Wanneer je er klaar mee bent , worden ze doorgegeven aan iemand anders .
Zo beschouwt , kantelt alles .
Ik hang inmiddels die gedachte aan .
De laatste maanden heb ik aan een boek gewerkt dat binnenkort zal verschijnen .
De opvolger van die illustere voorganger .
Als mijn gedachten met me aan de haal gaan , houd ik me steeds hetzelfde voor : Wees niet bang .
Doe gewoon je werk .
Blijf gewoon je ding doen , wat het ook is .
Als het je taak is te dansen , ga dansen .
Als het goddelijke genie dat jou is toegewezen besluit om in je werk op enig moment iets van de wonderlijke bron door te laten schemeren , dan Olé !
Gebeurt dat niet , dans dan toch maar door .
En ook dan : Olé !
Dat geloof ik van harte .
Olé !
Dank u .
Dank u .
June Cohen : Olé !
Weet je , ik heb het al eens gehad over een paar van deze projecten , over het menselijk genoom en wat dat kan betekenen , en het ontdekken van nieuwe sets van genen .
We starten eigenlijk vanaf een nieuw punt : we waren de biologie aan het digitaliseren , en nu proberen we om van die digitale code naar een nieuwe fase in de biologie te gaan , met het ontwerpen en synthetiseren van leven .
We hebben dus altijd geprobeerd om de grote vragen te stellen .
Wat is leven ?
We hebben verschillende benaderingen geprobeerd , het terug brengen tot minimale componenten .
We zijn het nu bijna 20 jaar aan het digitaliseren .
Toen we het menselijk genoom hebben gesequenced , ging het vanuit de analoge wereld van de biologie , naar de digitale wereld van de computer .
Nu proberen we te vragen : kunnen we leven regenereren , of kunnen we nieuw leven creëren , uit dit digitale universum ?
Dit is de kaart van een klein organisme , Mycoplasma genitalium , met het kleinste genoom voor een soort dat zichzelf kan vermenigvuldigen in een laboratorium .
En we hebben geprobeerd te kijken of we tot een nóg kleiner genoom kunnen komen .
We kunnen in de orde van honderd genen eruit gooien van de 500 of zo , die er zijn .
Maar als we kijken naar de metabolische kaart , is die relatief eenvoudig vergeleken met de onze .
Geloof me , dit is eenvoudig .
Maar wanneer we naar alle genen kijken die we per stuk kunnen uitschakelen , is het zeer onwaarschijnlijk dat dit een levende cel zou opleveren .
We besloten daarom dat de enige route voorwaarts was om dit dit chromosoom te synthetiseren zodat we de componenten konden afwisselen om zo de een paar van de meest fundamentele vragen te kunnen stellen .
En zo zijn we begonnen met vragen als : Kunnen we een chromosoom synthetiseren ?
Staat de chemie het toe deze zeer grote moleculen te maken die we nog nooit eerder hebben gezien ?
En , als we dat doen , kunnen een chromosoom opstarten ?
Een chromosoom is trouwens maar een stukje chemisch inert materiaal .
Dus , ons tempo van het digitaliseren van het leven is versneld op exponentiële wijze .
Ons vermogen om de genetische code te schrijven verliep nogal langzaam , maar is wel toegenomen .
En ons laatste punt zou het op dit moment plaatsen op een exponentiële curve .
We zijn hier meer dan 15 jaar geleden mee begonnen .
Er waren een aantal stadia voor nodig , te beginnen met een bio-ethische toetsing voorafgaand aan de eerste experimenten .
Maar het blijkt dat de synthese van DNA erg moeilijk is .
Er zijn tienduizenden machines in de wereld die kleine stukjes DNA maken , 30 tot 50 letters in lengte , en het is een degeneratief proces , dus hoe langer je het stuk maakt , hoe meer fouten er zijn .
Dus moesten we een nieuwe methode maken voor het samenvoegen van deze kleine stukjes en het corrigeren van alle fouten .
En dit was onze eerste poging , te beginnen met de digitale informatie van het genoom Phi X 174 .
Dat is een klein virus dat bacteriën doodt .
We ontwierpen de stukjes , deden de foutcorrectie ...
en hadden een DNA-molecuul van ongeveer 5.000 letters .
Het spannende deel begon toen we een inert stukje chemische stof in de bacteriën stopten , en de bacteriën de genetische code gingen lezen , en virale deeltjes gingen maken .
De virale deeltjes werden toen losgelaten uit de cellen , ze kwamen daarna terug en doodden de E. coli .
Ik was onlangs in gesprek met de olieindustrie , en ik zei dat ze dat model maar al te goed snapten .
Zij lachten meer dan jullie .
Daarom denken we dat dit een situatie is waarin de software zijn eigen hardware kan bouwen in een biologisch systeem .
Maar we wilde iets veel groters .
We wilden het volledige bacteriële chromosoom bouwen .
Dat is meer dan 580.000 letters genetische code .
Daarom besloten we ze te bouwen in cassettes ter grootte van virussen , zodat we de cassettes konden variëren ...
om te gaan begrijpen wat de daadwerkelijke componenten van een levende cel zijn .
Het ontwerp is cruciaal , en als je begint met digitale informatie in de computer dan moet die digitale informatie erg accuraat zijn .
Toen we voor het eerst dit genoom samenstelden in 1995 was de standaard-precisie één fout per 10.000 baseparen .
Uiteindelijk vonden we na resequencing 30 fouten .
Onderdeel van het ontwerp is het ontwerpen van stukken die 50 letters lang zijn die moeten overlappen met alle andere stukken van 50 letters om zodoende kleinere sub-eenheden te bouwen die we moeten ontwerpen zodat ze samen kunnen gaan .
We ontwerpen hier unieke onderdelen in .
Misschien hebben jullie gelezen dat we er watermerken in stoppen .
Bedenk dit : we hebben een vierletterige genetische code : A , C , G en T .
Trio s van die letters coderen voor ruwweg 20 aminozuren -- dat er een eenletterige aanduiding is voor elk aminozuur .
We kunnen dus de genetische code gebruiken om woorden te schrijven , zinnen , gedachten .
Aanvankelijk signeerden we m alleen maar .
Sommigen waren teleurgesteld dat er geen gedichten waren .
We hebben deze stukjes zo ontworpen dat we ze kunnen opeten met enzymen .
Er zijn enzymen die ze repareren en in elkaar zetten .
En we begonnen stukjes te maken , te beginnen met stukjes die vijf tot 7.000 letters lang waren , pas die aan elkaar en je hebt stukken van 24.000 letter , neem dan sets daarvan , tot aan 72.000 .
In elk stadium kweekten we een overvloed van deze stukken zodat we ze konden sequencen omdat we een proces willen creëren dat zeer robuust is -- dat zullen jullie straks zien .
We proberen het punt van automatisering te bereiken .
Dit ziet er dus uit als een basketbalfinale .
Zodra we toe komen aan de echt grote stukken -- meer dan 100.000 baseparen -- dan groeien ze niet zo makkelijk meer in E. coli .
Dat vergt het uiterste van alle moderne gereedschappen van de moleculaire biologie .
Daarom gingen we te rade bij andere mechanismen .
We kenden een mechanisme dat homologe recombinatie heet , dat wordt gebruikt door de biologie om DNA te repareren , dat stukjes samen kan voegen .
Hier is er een voorbeeld van .
Er is een organisme genaamd Deinococcus radiodurans dat drie miljoen rad aan straling aan kan .
Dat ziet u in het bovenste paneel , z n chromosoom knalt gewoon uit elkaar .
12 ot 24 uur later zette hij het weer in elkaar , precies zoals het eerst was .
Er zijn duizenden organismen die dit kunnen .
Deze organismen kunnen volledig opgedroogd zijn .
Ze kunnen in een vacuüm leven .
Ik weet absoluut zeker dat er leven in de ruimte kan bestaan , dat zich kan voortbewegen , een nieuw aquatisch milieu kan vinden .
NASA heeft trouwens laten zien dat er hier veel van is , daar buiten .
Hier is een daadwerkelijke microfoto van het molecuul dat we hebben gemaakt met deze processen -- feitelijk met alleen maar gist-mechanismen met het juiste ontwerp van de stukjes waar we ze in deden .
Gist zorgt ervoor dat ze automatisch samenvoegen .
Dit is geen electronen-microscoopfoto ; dit is een gewone microscoopfoto .
Het is zo n groot molecuul dat we het met een lichtmicroscoop kunnen zien .
Dit zijn foto s , genomen over een periode van zes seconden .
Dit is de publicatie die we onlangs uitbrachten .
Dit is meer dan 580.000 letters aan genetische code .
Het is het grootste molecuul ooit gemaakt door mensen , met een duidelijke structuur .
Het molecuulgewicht is meer dan 300 miljoen .
Als we het zouden afdrukken met een 10-punts letter , zonder spaties , dan is er 142 pagina s nodig alleen maar om de genetische code af te drukken .
Goed , hoe starten we een chromosoom op ?
Met een virus is het duidelijk nogal makkelijk .
Met een bacterie is het veel ingewikkelder .
Het is ook simpeler als je je begeeft onder eukaryoten , zoals wij : je wipt er gewoon de celkern uit en doet er een andere in , en dat is wat jullie kennen als het klonen .
Bij de bacteriesoorten is het chromosoom geïntegreerd in de cel , maar we hebben onlangs laten zien dat we een volledige transplantatie van een chromosoom kunnen uitvoeren van een cel naar een ander , en het kunnen activeren .
We hebben een chromosoom gezuiverd van een microbensoort .
Deze zijn ongeveer zo ver van elkaar verwijderd als mensen en muizen .
We voegden wat extra genen toe zodat we voor dit chromosoom konden selecteren .
We hebben het verteerd met enzymen om alle eiwitten stuk te maken .
Het was vrij sensationeel toen we dit in de cel stopten -- en jullie zullen de zeer geavanceerde grafische beelden hier wel kunnen waarderen -- het nieuwe chromosoom ging in de cel .
We dachten zelfs dat hij maar tot zover zou komen , maar we probeerden het proces wat verder uit te ontwikkelen .
Dit hier is een essentieel evolutiemechanisme .
We ontdekken allerlei soorten die een tweede chromosoom hebben opgenomen of een derde ergens vandaan , waarmee ze duizenden eigenschappen in één keer toevoegen aan de soort .
Mensen die zich evolutie voorstellen alsof er één gen tegelijk verandert hebben niet veel biologie meegekregen .
Er zijn enzymen die restrictie-enzymen worden genoemd die werkelijk DNA verteren .
Het chromosoom dat in de cel was heeft er niet een .
De cel -- het chromosoom dat we erin stopten -- wel .
Het werd uitgedrukt , en het herkende het andere chromosoom als vreemd materiaal , at het op , en daarom hadden we uiteindelijk alleen de cel met het nieuwe chromosoom .
Hij werd blauw vanwege de genen die we erin hadden gestopt .
En in zeer korte tijd verdwenen alle karakteristieken van de ene soort , en veranderde hij compleet in de nieuwe soort , gebaseerd op de nieuwe software die we in de cel hadden gestopt .
Alle eiwitten veranderden , de membranen veranderden -- toen we de genetische code aflazen , was het precies waarin het was veranderd .
Dit mag dan klinken als genomische-alchemie , maar we zijn in staat , door het veranderen van de software DNA , om dingen fundamenteel te veranderen .
Goed , ik heb al eerder betoogd dat dit geen schepping is -- dit is voortborduren op 3,5 miljard jaar evolutie , en ik heb betoogd dat we misschien bijna een nieuwe versie van de Cambrische explosie maken waar er op grote schaal nieuwe soorten ontstaan , gebaseerd op dit digitale ontwerp .
Waarom zou je dit doen ?
Volgens mij is het vrij duidelijk als je kijkt naar wat er nodig is .
We gaan binnenkort van zes-en-een-half naar 9 miljard mensen , gedurende de komende 40 jaar .
Om het in mijn context te plaatsen : Ik ben geboren in 1946 .
Er zijn nu drie mensen op deze planeet ...
voor elk van ons die in leefde in 1946 ; binnen 40 jaar zullen dat er vier zijn .
We hebben moeite met voeding , met het verzorgen van schoon water , medicijnen , brandstof voor de zes-en-een-half miljard .
Dat wordt lastig om dat voor negen te doen .
We gebruiken 5 miljard ton kolen , meer dan 30 miljard vaten olie .
Dat is 100 miloen vaten per dag .
Wanneer we biologische processen in ogenschouw nemen of welk proces dan ook om dat te vervangen ; dan gaat dat een enorme uitdaging worden .
Dan is er natuurlijk al die kooldioxide van de stof die in de atmosfeer terecht komt .
Door al onze wereldwijde ontdekkingen hebben we nu een database met ongeveer 20 miljoen genen , en die zou ik graag zien als de ontwerpcomponenten voor de toekomst .
De electronicaindustrie had maar een dozijn verschillende componenten , en kijk naar de diversiteit die daar uit is voortgekomen .
We zijn voornamelijk beperkt door een biologische realiteit en onze verbeelding .
We hebben nu technieken dankzij snelle synthesemethoden om zogenaamde combinatie-genomics te doen .
We hebben nu de mogelijkheid om een grote robot te bouwen die een miljoen chromosomen per dag kan maken .
Als je aan de verwerking van 20 miljoen verschillende genen denkt , of probeert processen te optimaliseren om octaan te maken of medicijnen te produceren , nieuwe vaccins , dan kunnen we met een klein team veranderen , kunnen we meer moleculaire biologie doen dan in de laatste 20 jaar van de wetenschap .
En het is alleen maar standaard selectie .
We kunnen selecteren voor levensvatbaarheid , chemische of brandstofproductie , vaccinproductie , enzovoorts .
Dit is een schermafbeelding van wat echte ontwerpsoftware waar we aan werken , zodat je echt aan de gang kunt gaan en een nieuwe soort op de computer kunt ontwerpen .
We weten niet persé hoe het er uit zal zien .
We weten precies hoe hun genetische code er uit ziet .
We richten ons nu op vierde generatie brandstoffen .
Onlangs hebben jullie graan tot ethanol gezien , gewoon een slecht experiment .
We hebben tweede en derde generatie brandstoffen die binnenkort zullen uit komen zoals suiker , tot meer hoogwaardiger brandstoffen zoals octaan of verschillende soorten butanol .
Maar de enige manier dat we denken dat biologie grote invloed kan hebben zonder de voedselprijs hoger te maken en de beschikbaarheid te verlagen is als we beginnen met CO2 als zijn voedselvoorraad , en daarom zijn we bezig cellen te ontwerpen die het op die manier doen , en we denken dat we de eerste vierde generatie brandstoffen binnen ongeveer 18 maanden te hebben .
Zonlicht en CO2 is één methode -- -- maar door onze wereldwijde ontdekkingstocht , hebben we allerlei andere methoden .
Dit is een organisme dat we hebben beschreven in 1996 .
Het leeft in de diepzee , ongeveer 2,5 kilometer diep , bij kokend hete temperaturen .
Het maakt methaan van CO2 met behulp van moleculair waterstof als energiebron .
We zijn aan het kijken of we vast CO2 kunnen nemen , wat gemakkelijk via pijpen vervoerd kan worden naar fabrieken , waar die CO2 wordt teruggevormd naar brandstof , om dit proces aan te sturen .
Dus in een kort tijdsbestek denken we dat we in staat zijn uit te breiden op de basale vraag : Wat is leven ?
We hebben werkelijk , weet u -- hebben de bescheiden doelen de petrochemische industrie te vervangen .
Ja .
Een belangrijke energiebron worden .
Maar we werken nu ook aan het gebruiken van deze werktuigen om snelle series vaccins te bedenken .
Dit jaar was er de griep , we lopen altijd net iets achter de feiten aan als het aankomt op het juiste vaccin .
Ik denk dat dat kan veranderen door van tevoren gecombineerde vaccins te maken .
Hier zie je hoe de toekomst eruit kan gaan zien doordat de evolutieboom nu gaat veranderen , het versnellen van evolutie met synthetische bacteriën , archea , en uiteindelijk eukaryota .
We zijn nog ver verwijderd van het verbeteren van mensen .
Ons doel is zeker te stellen dat we een kans maken om lang genoeg te overleven om dat wellicht te doen .
Wat ik u als eerste , snel wil laten zien is het fundament van een nieuwe technologie die wij bij een overname naar Microsoft brachten ongeveer een jaar geleden .
En het is een omgeving waarin u lokaal of op afstand met immense hoeveelheden visuele data kunt werken .
We bekijken hier vele gigabytes aan digitale beelden en kunnen hier naadloos op blijven in- en uitzoomen , navigeren en het sorteren naar onze wens .
En het maakt niet uit hoeveel informatie we bekijken , hoe groot deze collecties of beelden zijn .
De meeste hiervan zijn normale digitale camera foto s , maar deze is bijvoorbeeld een scan van de Library of Congress , en zit in het 300 megapixel bereik .
Het maakt allemaal niets uit omdat het enige wat de prestaties zou mogen beïnvloeden , op een dergelijk systeem , de hoeveelheid pixels op het scherm is .
Het is ook een erg flexibele architectuur .
Dit is een volledig boek , een voorbeeld van niet-beeld data .
Dit is Het grauwe huis door Dickens .
Om te bewijzen dat het werkelijk tekst is , en geen afbeelding , kunnen we zoiets doen , om te laten zien dat dit echt tekst is ; dit is geen afbeelding .
Misschien is dit een ietwat vreemde manier om een e-boek te lezen .
Ik zou het niet aanbevelen .
Dit is een realistischer voorbeeld .
Elke grote afbeelding is het begin van een onderdeel .
Dit geeft u echt het plezier en de ervaring van een echte papieren tijdschrift of krant , welk ook eigenlijk een schalend medium is .
We hebben ook iets gedaan met de hoek van deze uitgave van The Guardian .
We hebben een nep advertentie gemaakt van hoge resolutie -- veel hoger dan een normale advertentie -- en we hebben extra informatie ingebracht .
Als u de mogelijkheden van deze auto wilt zien , ziet u het hier .
Of andere modellen , of zelfs technische specificaties .
En deze ideeën kunnen er echt voor zorgen dat we de beperkingen van handelen via het scherm teniet kunnen doen .
We hopen dat dit geen pop-ups meer betekent en andere dergelijke flauwekul -- niet meer nodig zal zijn .
Natuurlijk zijn landkaarten een voor de hand liggende toepassing voor een technologie zoals deze , ik zal hier geen tijd aan spenderen , behalve dat we aan dit veld ook nog veel kunnen bijdragen .
Dit zijn alle wegen in de V.S .
geplaatst bovenop een afbeelding van de NASA .
Laten we nu naar iets anders kijken .
Dit is trouwens nu live op het Web ; je kunt het bekijken .
Dit project heet Photosynth , die twee technieken met elkaar verbind .
Een ervan is Seadragon en het ander is een erg mooi stuk computer-visie onderzoek door Noah Snavely , promovendus aan de Universiteit van Washington , begeleid door Steve Seitz op U.W .
en Rick Szeliski bij Microsoft Research .
Dit is dus live op het Web .
Wanneer we dit doen , ziet u , dat we door de beelden duiken en de multi-resolutie ervaren .
De ruimtelijke schikking van de beelden heeft hier betekenis .
De computer-visie algoritmes hebben deze beelden samengebracht , zodat zij overeenkomen met de echte ruimte -- de Grassi Lakes in de Canadese Rockies -- waar ze genomen zijn .
Ik weet niet zeker of er nog tijd is , andere omgevingen te tonen .
Er zijn er die nog veel ruimtelijker zijn .
Ik wil graag een van Noah s oorspronkelijke data-sets tonen -- en dit is van een vroege prototype van Photosynth die we deze zomer werkend kregen -- om the communiceren wat ik in mijn hoofd heb is de werkelijke kracht van deze techniek , bij het bekijken van de omgevingen op onze website .
We moesten rekening houden met de advocaten enzovoorts .
Dit is een reconstructie van de Notre Dame met afbeeldingen uit Flickr .
En elk van deze oranje kegels geeft een afbeelding weer die onderdeel van dit model bleken te zijn .
En dus zijn dit allemaal Flickr afbeeldingen , die op deze manier ruimtelijk gekoppeld zijn .
En we kunnen op eenvoudige wijze navigeren .
Weet u , ik had nooit gedacht dat ik ooit bij Microsoft zou werken .
Het is overweldigend hier zo ontvangen te worden .
Ik geloof dat u kunt zien dat dit vele typen camera s zijn : alles van gsm tot spiegelreflexcamera s , een grote aantal ervan , samengevoegd in deze omgeving .
Ik zal proberen wat vreemde beelden te vinden .
Er zijn er zo veel bedekt door gezichten en dergelijke .
Ergens hiertussen zit zelfs een serie van foto s -- hier zijn ze .
Dit is zelfs een poster van de Notre Dame die ook goedgekeurd is door het programma .
Als we er via de poster in duiken , in een fysiek beeld van deze omgeving .
Wat we hiermee willen zeggen is dat we hier echt dingen kunnen doen met de sociale omgeving .
Al deze fotos worden met elkaar verenigd , en vormen samen een geheel wat groter is dan de som van de delen .
U heeft dan een model dat vanuit de hele Aarde ontstaat .
Zie dit als een vervolg op Stephen Lawler s werk De Virtuele Aarde .
En dit is iets dat groeit in complexiteit wanneer men het gebruikt , en waarvan ook de voordelen groeien voor de mensen die het gebruiken .
Hun eigen foto s worden voorzien van meta-data die iemand anders invoerde .
Als iemand al deze heiligen zou willen aanklikken en hun namen invoert , dan wordt mijn foto van de Notre Dame opeens verrijkt met al die data , en die kan ik dan gebruiken als een toegang tot die ruimte , dat meta-versum , gebruikmakend van iedereens foto s , en creëer hiermee een soort van kruis-modale , en gezamenlijke sociale ervaring .
En natuurlijk , is het bij-product hiervan een immens rijk virtueel model van elke interessante plek op Aarde , die niet alleen uit luchtfoto s , satelietbeelden en andere toepassingen is ontstaan , maar ook uit het collectief geheugen .
Ontzettend bedankt .
Chris Anderson : Heb ik goed begrepen dat wat uw software mogelijk maakt , op een dag , in de komende jaren , alle beelden die gedeeld worden door iedereen op de wereld samen kan koppelen ?
BAA : Ja .
Het creërt , naar jouw wens , hyperlinks tussen afbeeldingen .
En het doet dat op basis van de data in de afbeeldingen .
En dat wordt ontzettend spannend wanneer je denkt aan de rijkdom van semantische informatie waarover veel van deze afbeeldingen beschikken .
Wanneer je op het web zoekt naar beelden , voer je een zoekopdracht in , en de tekst op de webpagina bevat veel informatie over wat de afbeelding weergeeft .
Wat als nu die afbeelding gekoppeld is aan al jouw afbeeldingen ?
Dan zijn het aantal onderlinge semantische verbindingen en de hoeveelheid rijkdom die daaruit voortkomt gigantisch .
CA : Blaise , dat is werkelijk ongelooflijk .
Eén van de intense plezieren van reizen en van etnografisch onderzoek is de mogelijkheid om te leven tussen hen die de oude gewoontes niet vergeten zijn , die hun verleden nog voelen in de wind , het aanraken in door regen gepolijste stenen , het proeven in bittere plantenbladeren .
De wetenschap dat Jaguar-shamans nog steeds voorbij de Melkweg reizen , of dat de mythes van Inuit-ouderen nog met betekenis weerklinken , of dat in de Himalaya boeddhisten nog steeds jacht maken op de adem van Dharma , herinnert je echt dé openbaring van de antropologie : de wereld waarin wij leven bestaat niet in een absolute zin , maar is slechts één model van de werkelijkheid ,
het gevolg van een toevallige set aanpassingskeuzes die onze voorouders generaties geleden maakten .
Natuurlijk , we delen allemaal dezelfde aanpassende vereisten : Worden geboren .
We maken allen inwijdingsrites door .
Omgaan met de onverbiddelijke scheiding door de dood .
Het kan dus geen verrassing zijn dat we allen zingen , dansen en kunst hebben .
Maar interessant is de unieke kadans van het lied en het ritme van de dans in elke verschillende cultuur .
Of dat nu gaat om de Penan in de wouden op Borneo , of de Voodoo-acolieten in Haïti , of de strijders in de Kaisut-woestijn in Noord-Kenia , de Curandero in het Andes-gebergte of de Caravanserai in het hart van de Sahara .
Everest , de godin-moeder van de wereld .
Zij leren ons allemaal dat we anders kunnen zijn , anders kunnen denken , ons anders op aarde kunnen oriënteren .
Als je erover nadenkt , kan dit idee je alleen maar hoop geven .
Samen vormen de ontelbare culturen ter wereld een web van spiritueel en cultureel leven dat de planeet omhult en voor haar net zo belangrijk is als het biologische levensweb : de biosfeer .
Dit culturele levensweb kun je je voorstellen als een etnosfeer .
De etnosfeer kun je definiëren als het totaal van alle gedachtes , dromen , mythes , ideeën , inspiraties en intuïties die voortgebracht zijn door de menselijke verbeelding sinds het begin van ons bewustzijn .
De etnosfeer is de grote nalatenschap van de mensheid .
Zij is het symbool van al dat wij zijn en al dat wij kunnen zijn , als verbazingwekkend nieuwsgierige diersoort .
Net zoals de biosfeer zwaar aangetast is , is de etnosfeer dat ook -- en nog in veel grotere mate .
Geen bioloog zou durven beweren dat minstens de helft van alle soorten op het punt van uitsterven staat , omdat dat simpelweg niet waar is .
En juist dat , het meest apocalyptische scenario komt niet eens in de buurt van het meest optimistische scenario voor culturele diversiteit .
De beste indicator hiervan is het verlies aan talen .
Toen iedereen hier aanwezig geboren werd , werden er zesduizend talen op aarde gesproken .
Een taal is meer dan haar woordenschat of haar grammaticale regels .
Een taal is een opflikkering van de menselijke ziel .
Het is het voertuig waardoor de ziel van elke unieke cultuur de materiële wereld bereikt .
Elke taal is een eeuwenoud geesteswoud , een scheiding , een gedachte , een ecosysteem aan spirituele mogelijkheden .
Van die zesduizend talen wordt vandaag de dag de helft daarvan niet meer in kinderoren gefluisterd .
Ze worden baby s niet langer aangeleerd .
Effectief betekent dat , tenzij een verandering optreedt , dat ze al dood zijn .
Is er iets eenzamers dan omhuld te worden door stilte , de laatste van jouw volk te zijn jouw taal te spreken , geen kans te hebben de wijsheid van de voorouders door te geven of de beloftes van de kinderen tegemoet te zien ?
Precies dat tergende lot is iemands benarde toestand elke twee weken ergens op aarde , want elke twee weken sterft er een oudere en met hem sterven de laatste lettergrepen van een oude taal .
Sommigen van jullie zeggen : Zou de wereld geen betere plek zijn als we allen dezelfde taal zouden spreken ? .
Of Kogi .
Dus wat ik eigenlijk wil doen vandaag is jullie meenemen op een korte reis door de etnosfeer , die een beeld moet schetsen van wat in feite verloren is gegaan .
Velen van ons vergeten dat wanneer ik het over een andere manier van zijn heb , ik ook echt heel andere manieren bedoel .
Neem bijvoorbeeld dit Barasana-kind in de Noordwest-Amazone , het volk van de anaconda , dat gelooft dat zij uit stroomopwaarts de melkrivier op voeren , vanuit het oosten , in de buik van heilige slangen .
Dit is een volk dat cognitief de kleuren blauw en groen niet onderscheidt , omdat het gewelf van de hemelen gelijk staat aan het gewelf van het oerwoud , waar het volk afhankelijk van is .
Ze hebben een opvallende taal-en-huwelijksregel , die linguïstische exogamie wordt genoemd : je moet iemand trouwen die een andere taal spreekt .
Dit heeft zijn wortels in het mythologische verleden , maar het bijzondere voltrekt zich in hun huizen , waar zes of zeven talen worden gesproken , door deze kruiselingse huwelijken , maar je nooit iemand een taal hoort oefenen .
Ze luisteren simpelweg en beginnen dan te spreken .
Eén van de fascinerendste stammen waarmee ik heb geleefd , de Waorani in Noordoost-Ecuador , een verbluffend volk waarmee in 1958 vreedzaam contact werd gelegd .
In 1957 probeerden vijf missionarissen contact te leggen , maar ze maakten een kritieke fout .
Uit de lucht strooiden ze foto s van zichzelf met -naar ons idee- vriendelijke gebaren , waarbij ze vergaten dat dit volk nog nooit een tweedimensionaal beeld had gezien .
Ze raapten de foto s op en probeerden de vorm achter het gezicht te vinden .
Toen ze niets vonden , concludeerden ze dat de duivel hen hiermee riep , waarna de missionarissen met speren doorboord werden .
Maar de Waorani doorboorden niet alleen buitenstaanders , maar ook elkaar .
54 % van hun sterftecijfer kwam voort uit doorboringen .
We konden genealogieën tot acht generaties terug traceren , waarbij we twee gevallen van een natuurlijk dood vonden .
Toen we doorvroegen , gaven ze toe dat één man ooit van ouderdom stierf , waarna hij toch maar doorboord werd .
Hun jagers konden urine op 40 passen afstand ruiken en vertellen van welke diersoort het was .
Begin jaren 80 kreeg ik een verbluffende opdracht , toen mijn professor mij vroeg of ik naar Haïti wilde gaan om daar geheime genootschappen te infiltreren die de basis vormden van de macht van president Duvalier als ook zijn presidentiële elitecorps en zo het gif veilig te stellen waaruit zombies gemaakt worden .
Om van deze sensationele zaken wat te kunnen begrijpen , moest ik eerst iets leren over dit bijzonder geloof van Vodoun , dat geen cult van zwarte magie is .
Het is daarentegen een complex metafysisch wereldbeeld , erg interessant .
Zou ik je vragen de grote wereldreligies te noemen , wat zou je dan zeggen ?
Christendom , islam , boeddhisme , jodendom , etc .
Eén continent wordt altijd buiten beschouwing gelaten , vanuit de aanname dat Afrika beneden de Sahara geen religieus geloof had .
Voodoo is simpelweg het destillaat van deze diepgaande religieuze ideeën , verspreid in de tragische diaspora tijdens de slavernijperiode .
Wat voodoo zo interessant maakt , is de levende verhouding tussen de levenden en de doden .
De levenden baren de geesten .
De geesten kunnen aangeroepen worden van onder het Grote Water , antwoordend op het dansritme waarmee de ziel van de levende tijdelijk verplaatst wordt , zodat tijdens dat ene schitterende moment de volgeling even de god wordt .
Daarom zeggen voodooïsten graag : Jullie blanken gaan naar de kerk en praten over God .
Wij dansen in de tempel en worden God .
Dit leidt tot een verbluffende vertoning : Voodoo-volgelingen in trance die straffeloos gloeiende kolen betasten .
Deze vertoning demonstreert de mogelijkheid van de geest om het lichaam te beïnvloeden wanneer deze in extreme extase is .
Van alle volken waar ik ooit mee heb geleefd , zijn de Kogi het meest buitengewoon , een volk uit het noorden van Colombia .
Afstammelingen van de Tairona-beschaving , die ooit de Caribische kustvlakte van Colombia hebben bevolkt in de nasleep van de verovering .
Zij trokken zich terug in een geïsoleerd vulkanisch massief dat boven de kustvlakte uittorent .
In een met bloed doordrenkt continent werd alleen dit volk nooit veroverd door de Spanjaarden .
Nog steeds worden ze door ritueel priesterschap geregeerd , maar de training tot priester is nogal bijzonder .
De jonge acolieten worden weggehaald bij hun families als ze drie of vier zijn .
Ze worden afgezonderd in een wereld van duisternis , in stenen hutten aan voeten van gletsjers , 18 jaar lang .
Twee periodes van negen jaar , bewust gekozen om de negen maanden vorming na te bootsen die zij in de schoot van hun moeder doorbrengen .
Nu zijn ze bij wijze van spreken in de schoot van de grote moeder .
Deze hele tijd worden hen de maatschappelijke waarden bijgebracht , waarden die de aanname in zich dragen dat alleen hún gebeden de kosmische -of ecologische- balans in stand kunnen houden .
Deze inwijding eindigt met de dag dat ze ineens naar buiten mogen en voor het eerst in hun leven , als ze 18 zijn , een zonsopgang zien .
Zie je ?
Zo mooi is het echt .
Volgens hen zijn wij de jongere broers , die verantwoordelijk zijn voor de vernietiging van de wereld .
Op dit punt wordt het intuïtieniveau erg belangrijk .
Als we denken aan inheemse volken en landschap , halen we vaak Rousseau aan en het oude fabeltje van de edele wilde , een idee dat racistisch is in zijn eenvoud .
Of we halen Thoreau aan en zeggen dat deze volken dichter bij de Aarde staan dan wij .
Inheemse volken zijn noch sentimenteel , noch verzwakt door nostalgie .
Voor beide is weinig ruimte in de malariamoerassen van de Asmat of in de ijzige winden van Tibet .
Wat betekent data Het betekent dat een klein kind uit de Andes , dat opgegroeid is met het geloof dat de berg een Apu-geest is die zijn of haar lot zal leiden , een fundamenteel ander mens zal zijn en een andere relatie tot die grondstof of die plek zal hebben dan een klein kind uit Montana , opgegroeid met het idee dat de berg een stapel stenen is , klaar om te mijnen .
Of het de woonplaats van een geest of een hoop erts is , is irrelevant .
Interessant is de metafoor die de verhouding definieert tussen het individu en de natuurlijke wereld .
Ik ben opgegroeid in de bossen van British Columbia met het idee dat deze bossen er waren om gekapt te worden .
Dat maakte mij een ander mens dan mijn vrienden van de Kwagiulth , die geloven dat die bossen de woonplaats van Kuxwhukw zijn en de Kromme Snavel van de Hemel en de kannibale geesten die in het noorden van de wereld rondzwierven .
Deze geesten zijn belangrijk tijdens hun Hamatsa-inwijding .
Als je begint bij het idee dat deze culturen verschillende realiteiten kunnen scheppen , begin je te begrip te krijgen voor een aantal van hun buitengewone ontdekkingen .
Het is een foto die ik april jl .
Dit is ayahuasca , de meest krachtige psychoactive bereiding uit het repertoire van de shaman .
Wat ayahuasca zo fascinerend maakt , is niet alleen het farmacologische potentieel ervan , maar hoe doordacht het is .
Enerzijds is er een houten liaan die beta-carboline , harmine en harmaline in zich draagt en licht hallucinerend werkt .
Als je alleen de plant neemt , lijkt het erop dat een blauwe rookwalm door je bewustzijn drijft .
De plant wordt gemixt met bladeren van een koffie-achtige , Psychotria viridis .
De plant draagt krachtige tryptamines , nauw verwant aan hersenserotonine , dimethyltryptamine , 5-methoxydimethyltryptamine .
Heb je ooit de Yanomami gezien als zij dat snuiven , die substantie van verschillende soorten die ook methoxydimethyltryptamine bevat ?
Dat poeder je neus in blazen , is als uit een geweer geschoten worden , beschilderd met barokke beelden , om te landen op een zee van elektriciteit .
Ik probeerde mijn professor , Richard Evan Shultes , te overtuigen -- een man die het psychedelische tijdperk deed ontvonken door zijn ontdekking van paddo s in Mexico in de jaren 1930 .
Ik betoogde dat deze tryptamines niet te identificeren waren als hallucinerend , omdat wanneer het effect zijn intrede doet , er niemand meer thuis is om de hallucinatie te ervaren .
Ze kunnen alleen oraal worden ingenomen met iets dat de monoamine van zíjn effect ontdoet .
Het fascinerende is dat de beta-carbolines in de liaan de benodigde monoamine-onderdrukkers zijn om de tryptamine te activeren .
We zeggen eufemistisch trial and error , dat hier als betekenisloos wordt ontmaskerd .
De Indianen zeggen : De planten praten tegen ons .
Als je hun vraagt hoe zij hun taxonomie in kaart brengen , zeggen ze : Ik dacht dat je iets van planten wist .
Weet je dan helemaal niks ?
Naar blijkt kun je alle 17 soorten in een nacht bij volle maan in verschillende toonladders horen zingen .
Je promoveert er niet mee bij Harvard , maar het is een stuk boeiender dan meeldraden tellen .
Welnu , het probleem is dat zelfs degenen onder ons die sympathiek tegenover inheemse volken staan , hen als curieus en kleurrijk zien , maar gereduceerd tot een voetnoot in de geschiedenis terwijl de echte wereld , betekenend onze wereld , doorgaat .
De waarheid is dat de 20e eeuw over 300 jaar niet herinnerd zal worden om zijn oorlogen of zijn technologische innovaties , maar eerder als het tijdperk waarin we erbij stonden , en actief participeerden of passief toekeken bij de massieve vernietiging van biologische en culturele diversiteit op de planeet .
Alle culturen hebben altijd deelgenomen aan een dans met nieuwe levensmogelijkheden .
Technologie op zich is ook het probleem niet .
De Sioux-indianen stopten niet Sioux te zijn , toen zij hun pijl en boog opgaven , net zo min als dat Amerikanen stopten Amerikanen te zijn , toen zij hun paard en wagen opgaven .
Het is niet verandering of technologie die de integriteit van de etnosfeer bedreigt .
Het wrede gezicht van de overheersing .
Waar je ook ter wereld kijkt , je zult merken dat het niet het lot is van deze culturen om te verdwijnen .
Dit zijn dynamische levende volken , wier bestaan ontnomen wordt door identificeerbare krachten die voorbij hun aanpassingsmogelijkheden reiken .
Of dit nu gaat om de enorme ontbossing in het thuisland van de Penan , een nomadisch Zuidoost-Aziatisch volk dat tot en met de vorige generatie in het woud leefde en nu gereduceerd is tot dienstbaarheid en prostitutie aan de rivieroevers , waar je kunt zien dat de rivier zelf is bezoedeld met het slib dat de helft van Borneo lijkt af te voeren naar de Zuid-Chinese Zee , waar Japanse vrachtvaarders wachten
om hun schepen te vullen met boomstammen uit het bos .
In het geval van de Yanomami zijn het ziektes die zijn binnengedrongen als gevolg van de ontdekking van goud .
Of als we naar de Tibetaanse bergen gaan , waar ik veel onderzoek doe , dan zie je het wrede gezicht van politieke overheersing .
Genocide , de fysieke uitroeiing van een volk wordt universeel veroordeeld , maar etnocide , de vernietiging van de levenswijze van een volk , wordt niet alleen niet veroordeeld , maar wordt in veel gebieden zelfs gevierd als onderdeel van een ontwikkelingsstrategie .
De pijn van Tibet is niet te bevatten , totdat je er op het basisniveau mee in aanraking komt .
Ik heb eens met een jonge collega 9000 kilometer over land gereisd van Chengdu in West-China naar Lhasa .
Pas toen ik in Lhasa kwam , begreep ik het gezicht achter de statistieken waar je over hoort .
6000 Heilige monumenten vernietigd , 1,2 miljoen mensen gedood tijdens de Culturele Revolutie .
De vader van mijn collega werd toegekend aan de Panchen Lama .
Op basis daarvan werd hij direct gedood toen de Chinese invasie begon .
Zijn oom vluchtte met de Dalai Lama in de diaspora , die de mensen tot in Nepal bracht .
Zijn moeder werd gevangengezet omdat ze rijk was .
Hij werd de gevangenis ingesmokkeld toen hij twee was , hij verborg zich onder haar rok , omdat zij niet zonder hem kon .
De zus die zo heldhaftig smokkelde werd in een opvoedingskamp gestopt .
Op een dag stapte ze per ongeluk op een armband van Mao .
De pijn van Tibet kan ondraaglijk zijn , maar de bevrijdende geest van het volk is iets om je aan vast te klampen .
Uiteindelijk komt het neer op een keuze .
Willen we in een grijze wereld van eentonigheid leven of willen we een kleurrijke wereld van diversiteit omarmen ?
De grote antropologe Margaret Mead zei voor haar dood dat ze vreesde dat we richting een algemeen , amorf wereldbeeld toebewegen .
We zouden niet alleen de menselijke verbeelding beperkt zien worden tot een smal , modaal denkkader , maar ook zouden we eens ontwaken en vergeten zijn dat er ook andere opties bestaan .
We kunnen ons nederig voelen bij het idee dat onze soort pas ongeveer [ 150.000 ] jaar op aarde is .
De Neolitische Revolutie , die ons landbouw gaf , waarbij we ons overgaven aan de cult van het zaad , toen de poëzie van de shaman vervangen werd door het proza van de priesters en we een overschot door specialisatie kregen , vond slechts 10.000 jaar geleden plaats .
De moderne industriële wereld is nog geen 300 jaar oud .
Deze oppervlakkige geschiedenis geeft me niet het idee dat we alle antwoorden op alle vraagstukken hebben die de komende millennia op ons pad zullen komen .
Als de ontelbare culturen van de wereld om de betekenis van menszijn wordt gevraagd , antwoorden zij met 10.000 verschillende stemmen .
En het is in dat lied dat we opnieuw de mogelijkheid zullen ontdekken om te zijn wat we zijn : een volbewuste soort , die alles in het werk stelt om alle volken en alle tuinen te kunnen laten bloeien .
Deze foto heb ik op het noordelijke punt van Baffin Island genomen , toen ik met Inuits op narwal ging jagen .
Deze man , Olayuk , vertelde me een prachtig verhaal van zijn opa .
De Canadese overheid is niet altijd vriendelijk geweest voor de Inuit .
De opa van Olayuk weigerde te gaan .
De familie vreesde voor zijn leven en ontnam hem al zijn wapens , al zijn gereedschap .
Nu moet je begrijpen dat de Inuit niet bang waren voor de kou ; ze maakten er gebruik van .
De glij-ijzers van hun sleeën werden oorspronkelijk gemaakt van vis in kariboehuid .
Olayuks opa was niet bang voor de poolnacht of de storm die raasde .
Hij ging naar buiten , liet zijn broek van zeehondenhuid zakken en poepte in zijn hand .
Hij bracht een laagje speeksel aan op de zijkant van het mes .
Toen het solide was , slachtte hij er een hond mee .
Hij ontvelde de hond en improviseerde een harnas .
Van de ribbenkast maakte hij een slee .
Hij zocht een hond in de buurt en verdween over de ijsvlakte , inclusief poepmes .
Over met niets rondkomen gesproken .
In april 1999 gaf de Canadese overheid de Inuit het volledige beheer terug van een stuk land groter dan California en Texas samen Het is ons nieuwe thuis .
Het is onafhankelijk gebied .
Het is een verbluffend voorbeeld van hoe een natiestaat genoegdoening aan haar mensen kan bieden .
Ten slotte , ik denk dat het duidelijk is , ten minste voor wie naar deze uithoeken van de wereld is gereisd , dat ze eigenlijk helemaal niet ver weg liggen .
Ze zijn iemands thuisland .
Ze staan voor twijgen van de menselijke verbeelding , die teruggaan naar het begin van de tijd .
Wat we uiteindelijk doen bij National Geographic , is uitgaan van het idee dat politici nooit iets bereiken .
We denken dat polemiek -- We denken dat een polemiek niet overtuigt , maar we geloven dat verhalen vertellen de wereld kan veranderen , waardoor we waarschijnlijk de beste vertellers ter wereld zijn .
We maken een veelvoud aan reizen naar de etnosfeer , met ons publiek , naar zulke bijzondere culturele plaatsen , waarbij de toeschouwer zo geïmponeerd raakt door wat hij ziet , zodat hopelijk eenieder de belangrijkste openbaring van de antropologie zal gaan omarmen : dat deze wereld het verdient in verscheidenheid te bestaan , dat we een manier kunnen vinden om te leven in een multiculturele en pluralistische wereld
waar alle wijsheid van alle volkeren kan bijdragen aan ons gezamenlijk welzijn .
Heel hartelijk dank .
Ik wil het met u hebben over enkele vraagstukken waaraan ik onlangs een boek heb gewijd .
Misschien ziet u parallellen met informatie uit andere bronnen .
Zelf probeer ik ook wat verbanden te leggen die u wellicht heeft gemist .
Ik wil beginnen met het officiële dogma .
Om precies te zijn : het officiële dogma van alle westerse , geïndustrialiseerde samenlevingen .
En dat officiële dogma luidt als volgt : Om het welvaartspeil van onze burgers op het hoogste niveau te krijgen , moeten we hen zoveel mogelijk individuele vrijheid geven .
Vrijheid is immers een groot goed , een essentieel onderdeel van het menselijk bestaan .
Bovendien stelt vrijheid ons in staat om te handelen naar eigen inzicht , om een hoger welvaartspeil te bereiken zonder inmenging van derden .
De ultieme vrijheid vinden we in keuzemogelijkheid .
Meer keuzes houdt in dat mensen meer vrijheid hebben .
En meer vrijheid betekent automatisch meer welvaart .
Dit is zo diep geworteld in onze samenleving dat niemand eraan zou durven twijfelen .
Ook in ons leven is dit dogma stevig verankerd .
Ik zal u wat voorbeelden geven van onze moderne keuzevrijheid .
Dit is mijn supermarkt .
Even over dressings .
Naast die 175 kant-en-klare dressings zijn er in mijn supermarkt tien verschillende merken extra-virgin olijfolie en twaalf verschillende balsamico s verkrijgbaar .
Daarmee kun je talloze eigen dressings maken , voor het geval er tussen die 175 soorten voor jou niets bij zit .
Dat is dus het aanbod van mijn supermarkt .
Kijk eens naar elektronicawinkels .
Bij die ene elektronicawinkel kun je kiezen uit dit aantal .
Je kunt wel zes-en-half miljoen verschillende systemen samenstellen , met onderdelen uit die winkel .
Geef toe - dan heb je wel heel veel keus .
Weer een ander voorbeeld -- communicatie .
Toen ik jong was , lang geleden , kon je allerlei telefoondiensten aanvragen , maar alleen bij Ma Bell .
Je huurde het toestel .
Dat had overigens het voordeel dat het toestel nooit stuk ging .
Die tijd is voorbij .
Tegenwoordig zijn er heel veel verschillende toestellen .
Vooral bij mobieltjes is de diversiteit immens .
Dit zijn de mobieltjes van de toekomst .
Mijn favoriet is de middelste -- die met mp3-speler , neushaarknipper en crème-brûléebrander .
Wellicht heeft u dit model nog niet in de winkel gezien , maar u kunt er zeker van zijn dat dat binnenkort gebeurt .
Het gevolg : mensen komen naar de winkel en stellen deze vraag .
En weet u hoe het antwoord op die vraag luidt ?
Nee .
Het is niet mogelijk een mobiel te kopen die niet te veel doet .
Ook in aspecten van het leven die veel belangrijker zijn dan de aanschaf van spullen , is deze explosieve toename van keuzes een feit .
Gezondheidszorg -- het is in de VS inmiddels niet meer zo dat je naar de dokter gaat , en dat die je dan vertelt wat je moet doen .
Nee , je gaat naar de dokter , en die zegt dan : We kunnen A doen , of we kunnen B doen .
A heeft deze voor- en nadelen .
B heeft deze voor- en nadelen .
En jij zegt : Dokter , wat vindt u ?
En de dokter zegt : A heeft deze voor- en nadelen , en B heeft deze voor- en nadelen .
Wat wil je doen ?
En jij zegt : Dokter , als u mij was , wat zou u dan doen ?
En de dokter zegt : Maar ik ben u niet .
En dat noemen we dan eigen inbreng van de patiënt .
Dat klinkt heel positief , maar betekent in feite dat de zware taak van besluitvorming verschuift van iemand met verstand van zaken -- de dokter -- naar een leek , iemand die vrijwel zeker ziek is en niet de beste conditie heeft om beslissingen te nemen -- de patiënt .
Goedbeschouwd slaat dat nergens op , want de doelgroep , u en ik , kunnen ze niet kopen .
Waarom reclame maken , als wij ze niet kunnen kopen ?
Omdat zij denken dat wij de volgende morgen onze dokter gaan bellen om te vragen om dat andere merk geneesmiddel .
Onze identiteit , toch een ingrijpend aspect van ons bestaan , is nu overgeleverd aan keuzes , zoals u op deze dia kunt zien .
Onze identiteit staat los van onze achtergrond .
Wij vinden onszelf uit - zo vaak we maar willen .
Iedere ochtend bij het opstaan moet je bedenken wat voor persoon je wilt zijn .
Laten we het eens hebben over het huwelijk , het gezin .
Er is een tijd geweest dat vrijwel iedereen er automatisch vanuit ging dat je zo snel mogelijk trouwde , en vervolgens zo snel mogelijk aan kinderen begon .
De enige werkelijke keuze was met wie , niet wanneer en wat je vervolgens deed .
Nu ligt vrijwel alles voor het oprapen .
Ik geef les aan bijzonder intelligente studenten , die ik twintig procent minder huiswerk opgeef dan vroeger .
Zij zijn heus niet dommer of luier dan in vroegere tijden .
Nee , zij hebben het druk met keuzes maken .
Zal ik trouwen of niet ?
Of zal ik daarmee wachten ?
Dit zijn allesverterende vragen .
Zij gaan door tot ze een antwoord hebben , ook als dit betekent dat ze niet al hun huiswerk afkrijgen en daardoor geen goed cijfer halen .
En ze hebben gelijk .
Dan komen we bij werk .
Er is trouwens één plek , die ik geheim houd , waar WiFi het doet .
Ik verklap niet waar , want ik wil die plek voor mijzelf houden .
Maar goed , die enorme keuzevrijheid ten aanzien van werk houdt in dat we ons steeds afvragen , keer op keer op keer , of we nu gaan werken , of niet .
We kunnen naar een voetbalwedstrijd van onze zoon kijken , met ons mobieltje aan de ene kant , en onze Blackberry aan de andere kant , en wellicht onze laptop op schoot .
En zelfs als ze allemaal uit staan , worstelen we iedere minuut van die wedstrijd met allerlei vragen : Zal ik dit telefoontje beantwoorden ?
Zal ik op dit e-mailtje reageren ?
En zelfs als het antwoord Nee is , ervaren we de voetbalwedstrijd van onze zoon op een heel andere manier .
Waar we ook naar kijken , het grote , het kleine , materialistische zaken , levensstijl : het leven is een kwestie van kiezen .
Zo zag de wereld er vroeger uit .
Er waren wel wat keuzes , maar niet alles was een kwestie van kiezen .
En zo ziet de wereld er nu uit .
De vraag is nu : Is dit goed of slecht ?
Het antwoord is : Ja .
We weten allemaal wel wat er goed aan is , dus ik ga het erover hebben wat er slecht aan is .
Die enorme keuzevrijheid heeft twee effecten , twee negatieve effecten op de mens .
Een heel tegenstrijdig effect is dat het eerder verlammend werkt dan bevrijdend .
Met zoveel keuzemogelijkheden vinden mensen het lastig om een keuze te maken .
Ik geef u hier een heel dramatisch voorbeeld van , een onderzoek naar investeringen in vrijwillige pensioenplannen .
Een collega van me kreeg toegang tot investeringsgegevens van Vanguard , een grote beleggingsmaatschappij met ongeveer één miljoen werknemers verspreid over 2.000 vestigingen .
Zij ontdekte dat voor elke tien beleggingsfondsen die de werkgever aanbood , de deelname twee procent afnam .
Bij vijftig fondsen deden er tien procent minder werknemers mee dan bij vijf fondsen .
Omdat het bij vijftig fondsen zo lastig is om te kiezen dat mensen de keuze gewoon uitstellen naar de volgende dag , en die erop , en die daarop , enzovoorts .
En van uitstel komt afstel .
Dat betekent niet alleen dat die mensen na hun pensionering geen droog brood te eten hebben omdat ze niet genoeg geld opzij hebben gezet , maar ook dat de keuze kennelijk zo lastig was dat ze er het werkgeversaandeel voor hebben laten schieten .
Daarmee lieten zij tot wel 5000 dollar per jaar aan hun neus voorbij gaan .
De werkgever was namelijk bereid om hun eigen bijdrage te verdubbelen .
Te veel keuzevrijheid kan dus verlammend werken .
En ik denk dat de wereld er daardoor zo uit ziet .
Als het om de eeuwigheid gaat , wil je heel graag de juiste keuze maken , toch ?
Je wilt niet opgescheept zitten met het verkeerde fonds , of zelfs de verkeerde dressing .
Dat is het eerste effect .
Daar zijn meerdere redenen voor aan te voeren .
Een daarvan is dat er bij een keuze , bijvoorbeeld uit talloze dressings , achteraf kan blijken dat de keuze niet perfect was .
Je stelt je in zo n geval voor dat een andere keuze beter zou zijn geweest .
Dit gedroomde alternatief zorgt ervoor dat je spijt krijgt van je keuze .
En spijt doet afbreuk aan de voldoening van de keuze die je hebt gemaakt , zelfs als het een goede keuze was .
Hoe meer opties er zijn , des te makkelijker het is om spijt te hebben van ongeacht welk element van de gekozen optie .
Een tweede reden heeft van doen met substitutiekosten .
Dan Gilbert gaf vanmorgen al aan hoe vaak we de waarde van dingen laten afhangen van de dingen waarmee we ze vergelijken .
Als je je vele alternatieven kunt indenken , zie je ook al snel de aantrekkelijke kanten van alle alternatieven die je afwijst .
Dat maakt dat je minder tevreden bent met het alternatief dat je gekozen hebt .
Een voorbeeld .
Dit is zo n beetje de strekking van dit voorbeeld .
Dit stel is op vakantie in de Hamptons .
Ze hebben een dure tweede woning .
Ze zitten aan een prachtig strand .
Beter kan toch niet ?
Iedereen in mijn buurt in Manhattan is de stad uit .
Ik zou mijn auto vlak voor de deur kunnen parkeren .
En hij zit daar twee weken te simmen , met het idee dat hij iedere dag weer een geweldige parkeerplek misloopt .
Substitutiekosten gaan ten koste van de voldoening die we van onze keuze hebben , zelfs als we een geweldige keuze maken .
Hoe meer mogelijkheden er zijn , des te meer aantrekkelijke alternatieven er zijn .
En die presenteren zich aan ons als substitutiekosten .
Nog een voorbeeld .
Dit beeldverhaaltje raakt aan een aantal punten .
Leven in het hier en nu bijvoorbeeld , en dat je dingen niet moet overhaasten .
Nog een punt is dat je met elke keuze andere keuzes uitsluit .
En al dat andere heeft zo zijn aantrekkelijke kanten , waardoor de gekozen optie minder aantrekkelijk wordt .
Ten derde is er de escalatie van verwachtingen .
Ik kwam hierop tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe broek .
Ik draag bijna altijd spijkerbroeken .
Vroeger was er maar één soort spijkerbroek , en die kocht je dan .
Na jaren ging ik naar de winkel voor een nieuwe .
Ik zei : Dag , ik wil een spijkerbroek , dit is mijn maat .
En de winkelier zei : Wilt u slim fit , easy fit of relaxed fit ?
Wilt u knopen of een rits ?
Wilt u een broek met slijtage-effect ?
Wilt u iets uitlopende pijpen , of flink uitlopende pijpen .
Ik was er sprakeloos van .
Hij had geen idee welke broek dat was , en dus heb ik een uur lang alle mogelijke broeken staan passen .
Eerlijk is eerlijk , ik verliet de winkel uiteindelijk met een uitstekend passende broek .
Ik had het beter gedaan .
Maar ik voelde me niet beter .
Waarom ?
De reden dat ik me niet beter voelde met al die keuzevrijheid , was dat ik meer begon te verwachten van de snit van een goede spijkerbroek .
Ik begon zonder enige verwachting , omdat ik toch maar één soort spijkerbroek kende .
Toen bleek dat er verschillende waren , en één daarvan zou vast perfect zijn .
Wat ik kocht was wel goed , maar niet perfect .
En dus vergeleek ik mijn broek met mijn verwachtingen , en dat stelde me teleur .
Hoe meer mogelijkheden mensen hebben , des te meer verwachtingen zij koesteren over de verdiensten van die mogelijkheden .
En dat betekent dat mensen minder tevreden zijn met resultaten , zelfs als het goede resultaten zijn .
Marketingmensen weten dit niet .
Want in dat geval wist u niet waar ik het nu over heb .
In het echt gaat het ongeveer zo .
Alles was beter toen alles slechter was .
Want toen alles slechter was , konden mensen nog prettig verrassende ervaringen hebben .
In onze moderne maatschappij kunnen wij als welvarende burgers wel perfectie verwachten , maar het beste wat we ooit kunnen bereiken , is dat iets zo goed is als we verwacht hadden .
Nooit worden we aangenaam verrast , omdat onze verwachtingen , mijn verwachtingen , torenhoog zijn .
Het geheim van geluk -- hiervoor bent u allen gekomen -- het geheim van geluk is niet te veel verwachten .
Ik wil hier wel stellen - even een autobiografisch elementje - dat ik getrouwd ben met een vrouw die werkelijk fantastisch is .
Ik heb me met haar niet met minder tevreden gesteld .
Maar met minder genoegen nemen heeft zijn goede kanten .
Tot slot : Wanneer je een slecht zittende spijkerbroek koopt als er maar één soort voorhanden is , kun je je afvragen waarom je ontevreden bent .
Het antwoord is in dat geval simpel .
De wereld is verantwoordelijk .
Maar als er honderden verschillende broeken beschikbaar zijn , en jij koopt er een die blijkt tegen te vallen , wie is dan verantwoordelijk ?
Het antwoord daarop is net zo simpel .
Jij had een betere keuze kunnen maken .
Met honderden verschillende broeken heb je geen excuus om te falen .
Dus als mensen besluiten nemen , zelfs als de resultaten van die besluiten goed zijn , zijn ze teleurgesteld over hun keuze .
En dat nemen ze zichzelf kwalijk .
In de westerse samenleving viert klinische depressie onder de jongere generaties hoogtij .
Een factor - niet de enige , maar wel een significante factor bij deze explosieve toename van depressie en zelfmoord , is dat mensen zo vaak teleurstellende ervaringen hebben vanwege hun hoge verwachtingen .
En als ze dan die teleurstelling voor zichzelf proberen te verklaren , geven ze zichzelf de schuld .
Het nettoresultaat is dus dat we er objectief gesproken op vooruit gaan , maar ons slechter voelen .
Nog even een samenvatting .
Dit is het officiële dogma , dat door iedereen voor waar wordt aangenomen .
Maar dat is het niet .
Het lijdt geen twijfel dat kunnen kiezen beter is dan niet kunnen kiezen , maar daaruit volgt niet automatisch dat meer keuze nog beter is .
Er is een magische grens aan keuzemogelijkheden .
Maar ik weet wel dat we al lang voorbij het punt zijn dat keuzevrijheid ons welzijn bevordert .
Nu is er een principe -- ik ben bijna klaar -- een principe waar we ons het beste aan kunnen houden .
De keuzevrijheid in geïndustrialiseerde landen komt voort uit materiële overvloed .
Er zijn veel plekken op de wereld , daar hebben we eerder al over gehoord , waar het probleem niet zozeer is dat er te veel keuze is , maar juist dat er te weinig keuze is .
De paradox die ik hier bespreek geldt dus met name voor het moderne , welvarende Westen .
Dat is frustrerend , en wel hierom : Steve Levitt heeft u gisteren verteld dat dure en lastig te installeren kinderzitjes niet helpen .
Ik zeg u hetzelfde over deze dure , ingewikkelde keuzes -- Ze helpen niet .
Ze maken ons leven minder waard .
Als een deel van wat mensen in onze samenleving in staat stelt om al die keuzes te maken werd overgedragen aan landen waar mensen te weinig opties hebben , zou het leven van die mensen erop vooruit gaan .
Ook ons leven zou erop vooruit gaan .
Dat is wat economen een Pareto-verbetering noemen .
Iedereen is beter af door herverdeling van welvaart -- niet alleen arme mensen -- en dat komt door de last van keuzevrijheid die wij met ons meedragen .
Tot slot nog dit .
Niets is mogelijk in een vissenkom .
Een schrale verbeelding , een kortzichtig wereldbeeld -- dat was mijn eerste interpretatie .
Maar hoe langer ik erover nadacht , des te beter begreep ik dat deze vis wel degelijk slim is .
Want in feite is er dit aan de hand : Als je de vissenkom breekt om mogelijkheden te creëren , heb je geen vrijheid , maar verlamming .
Als je de vissenkom breekt om mogelijkheden te creëren , word je minder tevreden .
Het leidt tot meer verlamming en minder tevredenheid .
Iedereen heeft een vissenkom nodig .
Deze is vrijwel zeker te beperkt -- mogelijk zelfs voor de vis , maar zeker voor ons .
Maar de afwezigheid van een figuurlijke vissenkom is vragen om ellende , en , vermoedelijk , onheil .
Dank u voor uw aandacht .